//HOUSEHOLD
miejsce: Old Truman Brewery {galeria handlowa}
pierwszy post:
miejsce: Jezioro Summerhouse
pierwszy post:
miejsce: Old Truman Brewery {galeria handlowa}
pierwszy post:
Połowicznie Denise nie zamierzała wcale wracać do Londynu. I to nie tak, że w żeńskiej szkole trącącej więzieniem dla młodych było jej do tego stopnia sielankowo. Obawiała się samego powrotu na salony Anglików, z którymi jej rodzice żyli w tak przyjaznych stosunkach i do tego samego usiłowali przekonać córkę. A w tym momencie podkreślić muszę, że nieco aspołeczne to dziecko było. I tu mogłabym rozpisać się do ograniczonej liczby znaków o jej właściwej postawie, ale kogo właściwie obchodzi to, jak bardzo Denise alienowała się, bo każdego uważała za gorszego i twierdziła, że zarazi się idiotyzmem. Tolerowała dosłownie niewielki procent, do którego oczywiście zaliczała się jej rodzina. W tej kwestii, szczęściara z niej była! Nie narzekała tak długo, jak matka nie opłacała guwernantki Denise i Joelyn. Co prawda siedemnastolatka pozbyła się własnej z dniem, kiedy wyjechała za ocean uczyć się, ale jedna wciąż została z ośmiolatką. I cholera ją wie, czemu zgodziła się towarzyszyć córce Vienne na polowaniu na sukienkę przeznaczoną do stołu Wigilijnego, co oczywiście wiązało się ze wspomnianymi wcześniej angielskimi salonami. Było to komiczne o tyle, iż matka Denise była projektantką skali światowej, ale nigdy nie mogła poświęcić odrobiny oficjalnego czasu, by uszyć coś dla którejkolwiek ze swoich pięknych pociech. Zamiast tego wysyłała je z pudernicami, dla których córki Vienne każdego dnia w sukni ślubnej czy nawet czymś takim HEHE to byłby układ idealny. Jedną taką wyprawę przeżyć musiała danego dnia Denise. Niezbyt przyjemnie się zaczęło, bo kobietce zwanej Paolą oczy zaświeciły się po ujrzeniu karty kredytowej młodej Delacroix i już w pierwszym sklepie nie mogła powstrzymać się od zakupu jakiegoś zielonego koszmarka lekko za kolana we własnym rozmiarze, niby z zamiarem podarowania tego w łapki Denise. Byłby to dobry układ swoją drogą, gdyby Paola zechciała faktycznie zabrać sukienkę dla siebie. Jak na razie, kobieta przewracała kolejne butiki z fascynacją nekrofila przetrząsającego ludzkie zwłoki (do czego ja doszłam w tym poście, boże, skreślę to). Delacroix miała dosłownie minutę na ucieczkę. Tak też nikogo zdziwić nie powinno, iż w parę sekund ulotniła się z pola widzenia Paoli, gdzieś po drodze niechcący torbę z pierwszą sukienką upuszczając. Parę kroków dalej znalazła ostatecznie ławkę za czymś w rodzaju krzaka (w ocenie Denise, która nie rozróżniała żadnych większych roślin doniczkowych), co uznała za doskonałe miejsce na tymczasową kryjówkę, którą zresztą szybko urealniła, zasiadając na ławce i ze zrezygnowaniem spuszczając głowę, podtrzymując ją rękami opartymi na kolanach.
pierwszy post:
Bywa, że ludzie wracają do przeszłości, którą chcieli zamknąć w szklanej butelce wyrzuconej w ocean. Ta pewnie prędzej czy później rozbije się o głazy czy morskie fale, uwalniając przy okazji nasze najskrytsze lęki. Nie ma wśród nas jednostki pozbawionej słabych punktów czy fobii, a pokusom ulegamy z precyzją chirurgiczną. Czym jest konformizm? Wpływem otoczenia, niby. Indywiduum dominujące zapanuje z lekkością nad wszystkim, co nas otacza, w tym nad nami samymi. Na to Denise przypadkowemu idiocie pozwolić nie mogła. To ona chciała posiadać moc manipulacji, przewyższającą wybitne rozumy, przyćmiewającą etykietki perfekcji, które w jej oczach złapali wszyscy, tylko nie ona. Nie mogła wczepić się w siebie boskiego pierwiastka - nie ma co ukrywać, nikt z nas nie może - ale mogła wmawiać innym, jak bardzo utożsamia się z epitetem nadzwyczajności. I faktycznie coś w tym było. To właśnie Denise po prostu... była. Egzystowała. Nie wykonywała tej czynności ani lepiej, ani gorzej od innych. W swoim własnym pojęciu, przeplatającym się z pewnego rodzaju egoizmem i naiwnością, była, no przyznajmy jej to, nadzwyczajna. Posiadała ten swoisty klimat, którego inni przebywając z nią pragnęli załapać. Jakby mała kropelka ze złotej osobowości mademoiselle Delacroix miała kapnąć właśnie na nich. Ale tak się nie działo. Denise sprawiła, że wszystko, co w jej posiadaniu, zamarzło. Choć brzmi to niejasno i zbyt poetycko, pozwolę sobie sprostować - jasnowłosa utkwiła w przekonaniu, że zachowując zimną (lodowatą?) postawę będzie jej się przyjemniej wkupywać w społeczeństwo.
Ale jej relacje były trudne. Niestałe i oparte na korzyściach. Jedyną osobą, której tak naprawdę w pełni mogła zaufać była Elizabeth; choć trudno pojąć, jak tak zawistna osóbka jak Denise nie jest zazdrosna o własną, rodzoną siostrę, która i tak świeci jej przykładem. Bo przecież jest piękna, tego odmówić jej nie można. Denise też nie jest brzydka. Nie, ma bardzo mocne atuty i szerokie grono zainteresowania ze strony męskiej. Ale nikt nigdy nie zainteresował się nią na tyle, by w którymś momencie odmówić sobie ucieczki. Effie przyciągała do siebie ludzi na stałe, była tak magnetyzująca, przy tym niewylewnie miła i raczej nieokiełznana. Tolerowała wszystkich. Nikogo nie odrzucała ze względu na ich niższy status społeczny czy nieprzyjemny oddech, nie, ona wręcz podawała sobie dłoń z bezdomnymi i oddawała im swoje odzienia. Kim była przy niej Denise? Małą, rozpieszczoną, pasożytniczą gówniarą. Nie potrafiła przyjąć postawy siostry. Starała się, ale większość miłych słów po prostu nie przechodziło jej przez gardło. Effie cały czas rujnowała jej przekonania o prawidłowym utrzymywaniu pozycji w społeczeństwie, Effie była po prostu... niesłychanie ludzka.
Denise nigdy nie mówiła o czym myśli. Jej umysł i wszystkie myśli po nim krążące zostawały ściśle prywatne, a to, o czym aktualnie wspominała, nie miało najmniejszego pokrewieństwa z rozmyśleniami jasnowłosej. Toteż zwykle jej pseudofilozoficzne wtrącenia wytrącały innych z pantałyku. Tak było i w tym momencie, gdy po pytaniu Sally odczekała dłuższą chwilę kompletnej ciszy, by jedynie szepnąć głucho "chciałam...", a następnie, nie odwracając nawet wzroku w kierunku Sally, wymamrotać ostatecznie:
- Podobno syreni śpiew jest w stanie zabić.
Effie nigdy nie wysuwała jakichś filozoficznych twierdzeń, które generalnie gówno kogokolwiek obchodziły. Potrafiła utrzymać rozmowę, najluźniejszą i najtrudniejszą za razem, bez uciekania się do najodleglejszych zakątków wyobraźni, z którymi raczej nikt nie chciał mieć nic wspólnego. To była kolejna drastyczna różnica, która tak dzieliła Effie od Denise. Młodszą Delacroix nieco to zmartwiło. Ale miała teraz poważniejsze problemy. To, co kiedyś połączyło ją na parę sekund z rudowłosą. Ta szklana butelka, którą fale morskie znowu przygnały pod nogi dziewczyn. Na szklanej butelce dało się już ujrzeć parę ostrych rys. Szklana butelka miała za moment pęknąć.
Ale jej relacje były trudne. Niestałe i oparte na korzyściach. Jedyną osobą, której tak naprawdę w pełni mogła zaufać była Elizabeth; choć trudno pojąć, jak tak zawistna osóbka jak Denise nie jest zazdrosna o własną, rodzoną siostrę, która i tak świeci jej przykładem. Bo przecież jest piękna, tego odmówić jej nie można. Denise też nie jest brzydka. Nie, ma bardzo mocne atuty i szerokie grono zainteresowania ze strony męskiej. Ale nikt nigdy nie zainteresował się nią na tyle, by w którymś momencie odmówić sobie ucieczki. Effie przyciągała do siebie ludzi na stałe, była tak magnetyzująca, przy tym niewylewnie miła i raczej nieokiełznana. Tolerowała wszystkich. Nikogo nie odrzucała ze względu na ich niższy status społeczny czy nieprzyjemny oddech, nie, ona wręcz podawała sobie dłoń z bezdomnymi i oddawała im swoje odzienia. Kim była przy niej Denise? Małą, rozpieszczoną, pasożytniczą gówniarą. Nie potrafiła przyjąć postawy siostry. Starała się, ale większość miłych słów po prostu nie przechodziło jej przez gardło. Effie cały czas rujnowała jej przekonania o prawidłowym utrzymywaniu pozycji w społeczeństwie, Effie była po prostu... niesłychanie ludzka.
Denise nigdy nie mówiła o czym myśli. Jej umysł i wszystkie myśli po nim krążące zostawały ściśle prywatne, a to, o czym aktualnie wspominała, nie miało najmniejszego pokrewieństwa z rozmyśleniami jasnowłosej. Toteż zwykle jej pseudofilozoficzne wtrącenia wytrącały innych z pantałyku. Tak było i w tym momencie, gdy po pytaniu Sally odczekała dłuższą chwilę kompletnej ciszy, by jedynie szepnąć głucho "chciałam...", a następnie, nie odwracając nawet wzroku w kierunku Sally, wymamrotać ostatecznie:
- Podobno syreni śpiew jest w stanie zabić.
Effie nigdy nie wysuwała jakichś filozoficznych twierdzeń, które generalnie gówno kogokolwiek obchodziły. Potrafiła utrzymać rozmowę, najluźniejszą i najtrudniejszą za razem, bez uciekania się do najodleglejszych zakątków wyobraźni, z którymi raczej nikt nie chciał mieć nic wspólnego. To była kolejna drastyczna różnica, która tak dzieliła Effie od Denise. Młodszą Delacroix nieco to zmartwiło. Ale miała teraz poważniejsze problemy. To, co kiedyś połączyło ją na parę sekund z rudowłosą. Ta szklana butelka, którą fale morskie znowu przygnały pod nogi dziewczyn. Na szklanej butelce dało się już ujrzeć parę ostrych rys. Szklana butelka miała za moment pęknąć.
//EMPIRES
miejsce: Posiadłość Delacroixów
pierwszy post:
Tańcząc odrywasz się od własnej egzystencji. Nie myślisz po co to robisz, w jaki sposób, kim jesteś. Przestań wszystko analizować, Delacroix, tańcz. Piruet. Bon Dieu, qu' est- ce que c' était?!
Dziś Delacroix nie analizowała. Biorąc sobie do serca wszystkie słowa-sztylety, którymi rzucała w nią była entraîneur od baletu, dziś potrafiła wyłączyć mózg i wykonać bez potknięcia cały układ po prostu czując go. Denise wpatrywała się z zaciśniętymi zębami w białe baletki na swoich stopach. Przypominała nimfę, była tak ulotna. I jedynym czego tak naprawdę jej brakowało był akompaniament oklasków i okrzyków uwielbienia. Ale nigdy go nie żądała, po prostu... czekała. W nieskończoność. Mało kto wiedział o pasji, o fakcie, że Delacroix czasem wychyla nos zza książek. Uciekała przed atencją, podświadomie jej żądając. I to ją wykańczało.
Dziś przygrywała jej cisza. Stanęła na środku sali i uniosła się na palcach, wykonując pierwszy piruet. Arabesque; w następnej sekundzie przykładała stopę do kolana, przy czym delikatnie kręciła się na wolnej stopie. Tak wolno, jakby wszystko czuła w swoich żyłach. Ten jeden moment przerodził się w chassé, po którym nastąpił failli. Pojawiło się jeszcze jeté, jako potwierdzenie, że wciąż potrafiła tańczyć. To w niej jeszcze oddychało.
Odnalazła swoje odbicie w lustrze, które wymusiło krótkie westchnięcie i pilną potrzebę poprawieniu paru jasnych kosmyków włosów, które jak na złość wypadały jej z, przedtem nieskazitelnego, koka. Przypomniał jej się czarny kok ex-entraîneur Hepburn, z którego nigdy, naprawdę n-i-g-d-y, nie czmychnął żaden, najmniejszy lok. Nie interesowały jej preparaty, którymi maltretowała swoje włosy - chodziło o sam fakt, że była tak nieposzlakowana w swojej pozie. Myśli o Hepburn zawsze oznaczały koniec pokazu. Nie była w stanie dalej ćwiczyć, mając przed oczami obraz tej starej, wychudzonej jędzy, której szczerze mówiąc zawdzięczała wszystko. Ale nie miała zamiaru uczestniczyć w sztuce, którą odwalała. Teraz Denise rozdawała karty. Teraz chociaż miała tego świadomość.
Skoro już mowa o świadomości, nie było jej wcale tak wiele w obecnej sytuacji. Denise obróciła się na pięcie z zamiarem odejścia i cały ten zgrabny "piruet" zakończyła już nie tak zgrabnym potknięciem i niezdrowym wykrzywieniem kolana. Brawo, Matthias, żeby jeszcze przez ciebie kontuzji dostała, stalkerze.
- C...co robisz? - wydukała przełykając ślinę, bardziej zażenowana niż zdziwiona czyjąś obecnością w jej osobistym studiu. Włamał się? Niby kto go wpuścił? I jak długo w ogóle tu stoi?!
Dziś Delacroix nie analizowała. Biorąc sobie do serca wszystkie słowa-sztylety, którymi rzucała w nią była entraîneur od baletu, dziś potrafiła wyłączyć mózg i wykonać bez potknięcia cały układ po prostu czując go. Denise wpatrywała się z zaciśniętymi zębami w białe baletki na swoich stopach. Przypominała nimfę, była tak ulotna. I jedynym czego tak naprawdę jej brakowało był akompaniament oklasków i okrzyków uwielbienia. Ale nigdy go nie żądała, po prostu... czekała. W nieskończoność. Mało kto wiedział o pasji, o fakcie, że Delacroix czasem wychyla nos zza książek. Uciekała przed atencją, podświadomie jej żądając. I to ją wykańczało.
Dziś przygrywała jej cisza. Stanęła na środku sali i uniosła się na palcach, wykonując pierwszy piruet. Arabesque; w następnej sekundzie przykładała stopę do kolana, przy czym delikatnie kręciła się na wolnej stopie. Tak wolno, jakby wszystko czuła w swoich żyłach. Ten jeden moment przerodził się w chassé, po którym nastąpił failli. Pojawiło się jeszcze jeté, jako potwierdzenie, że wciąż potrafiła tańczyć. To w niej jeszcze oddychało.
Odnalazła swoje odbicie w lustrze, które wymusiło krótkie westchnięcie i pilną potrzebę poprawieniu paru jasnych kosmyków włosów, które jak na złość wypadały jej z, przedtem nieskazitelnego, koka. Przypomniał jej się czarny kok ex-entraîneur Hepburn, z którego nigdy, naprawdę n-i-g-d-y, nie czmychnął żaden, najmniejszy lok. Nie interesowały jej preparaty, którymi maltretowała swoje włosy - chodziło o sam fakt, że była tak nieposzlakowana w swojej pozie. Myśli o Hepburn zawsze oznaczały koniec pokazu. Nie była w stanie dalej ćwiczyć, mając przed oczami obraz tej starej, wychudzonej jędzy, której szczerze mówiąc zawdzięczała wszystko. Ale nie miała zamiaru uczestniczyć w sztuce, którą odwalała. Teraz Denise rozdawała karty. Teraz chociaż miała tego świadomość.
Skoro już mowa o świadomości, nie było jej wcale tak wiele w obecnej sytuacji. Denise obróciła się na pięcie z zamiarem odejścia i cały ten zgrabny "piruet" zakończyła już nie tak zgrabnym potknięciem i niezdrowym wykrzywieniem kolana. Brawo, Matthias, żeby jeszcze przez ciebie kontuzji dostała, stalkerze.
- C...co robisz? - wydukała przełykając ślinę, bardziej zażenowana niż zdziwiona czyjąś obecnością w jej osobistym studiu. Włamał się? Niby kto go wpuścił? I jak długo w ogóle tu stoi?!


